ਸੱਥ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਮਿਲਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਉਹ ਬੰਦੇ।
ਪਿੰਡ ਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਸੀ ਜੋ ਮੋਹ ਬੰਦੇ।
ਪਸ਼ੂ ਗੁਆਚਾ ਵੀ ਜੋ ਮਿਲਕੇ ਲੱਭਦੇ ਸਨ,
ਅੱਜ ਆਪੂੰ ਹੀ ਕਿੱਧਰ ਗਏ ਨੇ ਖੋਹ ਬੰਦੇ।
ਧੀ-ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਂਝੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ,
ਕਰ ਲੈਦੇ ਸਨ ਬੁਰੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਦੋ ਬੰਦੇ।
ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਟਿੱਚਰਬਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਹੱਸਦੇ-ਹੱਸਦੇ ਦੂਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਬੰਦੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਲਫ਼ਜ਼ੀਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ,
ਰੱਖਦੇ ਨਾ ਸੀ ਉੱਕਾ ਕੋਈ ਲਕੋਅ ਬੰਦੇ।
ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਭਾਵੇਂ ਸੀਮਤ ਸੀ,
ਪਾ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਸੰਕਟ ਦੀ ਟੋਹ ਬੰਦੇ।
ਰੁੱਤ ਗਰਮੀ ਦੀ ਹੇਠ ਬਰੋਟੇ ਬਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਸਾਂਝੀ ਧੂਣੀ ਸੇਕਣ ਮੱਘਰ-ਪੋਹ ਬੰਦੇ।
ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਡੀਕਣ ਘੀ ਦੇ ਭਰ ਛੰਨੇ,
ਘੁੱਟੀਂ ਪੀਣ ਤਿਉੜ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਚੋਅ ਬੰਦੇ।
ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਫੇਰਨ ਮੂੰਗਆਂ,
ਪੈਦਲ ਟੁਰਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੀਹ-ਵੀਹ ਕੋਹ ਬੰਦੇ।
ਏਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਕੋਈ ਕੀ ਦੇਵੇ?
ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਟੁਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਹੋ ਹੋ ਬੰਦੇ।
ਡਾ: ਧਰਮ ਚੰਦ ਵਾਤਿਸ਼
-496, ਅਜੀਤ ਨਗਰ, ਮਾਲੇਰਕੋਟਲਾ
No comments:
Post a Comment