ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ - ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਿੱਕੇ ਘੁੰਮਣ
ਮੈਂ ਹਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ
ਨਾਂ ਮੇਰਾ ਪੰਜਾਬੀ।
ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ
ਮੇਰੀ ਸਾਨ ਨਵਾਬੀ।
ਆਇਆ ਸੀ ਇੱਕ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ
ਨਾਲ ਸੀ ਇੱਕ ਰਬਾਬੀ।
ਭੱਟਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਰਚ ਲਈ ਬਾਣੀ
‘ਗੁਰਦਾਸ’ ਬਣਾਈ ‘ਚਾਬੀ’।
ਪੂਰਨ, ਮੋਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ
ਬੀਜੇ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ।
ਪਾਸ਼, ਭਗਤ ਤੇ ਪਾਤਰ ਨੇ ਵੀ
ਬਲੀ ਚਿਣਗ ਮਤਾਬੀ।
ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ ਮਲਵਈ ਤੇ ਮਾਝੀ
(ਹੈ) ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਦੁਆਬੀ।
ਕੁਝ ਅੰਗ ਸੀ ‘ਸੰਤਾਲੀ’ ਵੱਢੇ
ਕੀਤੀ ਪੱਤ ਖਰਾਬੀ।
ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ, ਢਿੱਡੋਂ ਜਾਏ,
‘ਗਿਟਪਿਟ’ ਕਰਨ ਇਹ ‘ਸਾਹਬੀ’
ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਓ! ਜਾਗੋ, ਹੁਣ ਤਾਂ
ਮੋੜੇ ‘ਪਰ-ਸੁਰਖਾਬੀ’
ਹੁਣ ਵੀ ਜੇ ਕਦਰ ਨਾ ਪਾਈ
ਦਿਓਗੇ ਕੀ ਜਵਾਬੀ?
ਦਰ ਸਾਈਂ ਦੇ ਫਿਟਕਾਂ ਪੈ ਸਨ
(ਜੇ) ਰੁਲ੍ਹ ਗਈ ਮਾਂ ਪੰਜਾਬੀ।
ਉਠੋ ਪੁੱਤਰੋ! ਕਸ ਲਓ ਕਮਰਾਂ
ਧਰ ਦਿਓ ਪੈਰ ਰਕਾਬੀਂ।
ਦੱਸੋ ਸਾਰੇ ਜੱਗ ਦੇ ਤਾਈਂ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਵਾਬੀ।
No comments:
Post a Comment